Słów kilka...

WSPOMAGANIE ROZWOJU MOWY DZIECI 5-CIO I 6-CIO LETNICH


Dziecko rozwija się nie tylko dzięki zadatkom biologicznym tkwiącym w jego organizmie – kształtuje je również, w dużym stopniu jego środowisko.

Pierwszym środowiskiem, najsilniej oddziałującym na dziecko, jest rodzina: mama, tata, rodzeństwo, dziadkowie i dalsi krewni.

Ważna jest świadomość rodzica o tym, że ma on bezpośredni wpływ na rozwój swojego dziecka, bowiem dziecko uczy się kodu językowego dzięki naśladownictwu mowy otoczenia, grupy kulturowej, w której żyje. Język może być przyswojony jedynie w dialogu z drugim człowiekiem.

Mowa pięciolatka czy sześciolatka jest zrozumiała, ponieważ dziecko powinno wypowiadać prawidłowo wszystkie głoski, może ją jedynie zakłócać wymiana uzębienia – głównie zębów przednich. Smile Okres ten jest bardzo istotny ze względy na przygotowywanie dziecka do podjęcia nauki w szkole. Ważna jest motoryka rąk, mięśni drobnych, ogólna sprawność ruchowa, intelektualna i emocjonalna dojrzałość, ale myślę, że bardzo ważna jest sprawność aparatu artykulacyjnego (buzi i języka). Dziecko będzie pisało tak jak mówi, a gdy będzie miało wadę wymowy napisze błędnie. Dzieci rozpoczynające naukę szkolną powinny już wymawiać wszystkie głoski, budować logiczne, poprawne pod względem gramatyki i składni zdania. Ich mowę powinien cechować właściwy akcent, rytm, melodia. Jednakże nie u wszystkich dzieci rozwój mowy przebiega harmonijnie i według przyjętych norm. Są dzieci, u których zauważamy nieprawidłowości w rozwoju mowy, jej zaburzenia.

Stanowi to dla nich poważną przeszkodę w funkcjonowaniu w roli ucznia i kolegi. Często nie są w stanie sprostać społecznym, emocjonalnym, poznawczym wymaganiom, które stawia przed nimi szkoła. Ta trudna sytuacja nie sprzyja ich rozwojowi. Program wspomagający rozwój mowy może być realizowany tylko przy świadomej i pełnej zaangażowania postawie rodziców.


Na co rodzice powinni zwrócić uwagę w wymowie dziecka.

  1. Czy dziecko wypowiada się w formie zdaniowej, czy są to zdania proste czy rozwinięte, jaki ma zasób słownika, czy odpowiada na nasze pytania, czy potrafi opowiedzieć historyjkę, ilustrację. Czy rozumie proste i złożone polecenia skierowane do niego. Jaki ma zasób leksykalny, czy używa uogólnień np. jabłka, gruszki, śliwki to owoce.

  2. Czy dźwięki wypowiada prawidłowo, zrozumiale dla otoczenia bez zniekształceń. Czy głoski są dźwięczne a nosowanie występuje jedynie wtedy, gdy dziecko ma katar. Czubek języka powinien być za zębami (chyba, że ich chwilowo nie ma).

  3. Czy dziecko chętnie nawiązuje kontakt słowny a to, co chce powiedzieć wypowiada słowem, rzadziej gestem.

 Smile   Smile   Smile   Smile   Smile   Smile   Smile   Smile   Smile   Smile   Smile   Smile   Smile   Smile   Smile   Smile   Smile   Smile   Smile   Smile
 

Ocenę aparatu artykulacyjnego powinniśmy pozostawić specjalistom:

logopedzie, gdy dziecko spieszcza głoski, nie wypowiada głoski „r” a zamiast „sz; ż; cz; dż” – wypowiada „s; z; c; dz”

laryngologowi, foniatrze ( gdy niepokoi nas barwa głosu naszej pociechy, przewlekłe infekcje kataralne, odnosimy wrażenie, że niedosłyszy gdy mówimy do dziecka szeptem, bądź mówi ono bez potrzeby bardzo głośno),

ortodoncie, stomatologowi – gdy dziecko podczas wymowy wsuwa język między zęby, gdy nadmiernie jest wysunięta szczęka górna bądź żuchwa. Zęby powinny nachodzić na siebie do około ½ ich wysokości gdy jest inaczej powinniśmy zasięgnąć porady specjalisty.

Rodzic powinien wiedzieć, że najprostszą drogą do wadliwej artykulacji, są niedbale wykonywane czynności codzienne, nad którymi rodzic może, świadomie zapanować, gdy tylko będzie obserwował swoje dziecko.

Proszę zwrócić uwagę jak dziecko odgryza chleb, herbatniki, owoce – powinien odgryzać przednimi zębami, środkiem szczęki,( odgryzanie bokiem, odszarpywanie pożywienia jest nieprawidłowe).

Żucie i połykanie powinno odbywać się przy zamkniętych ustach, co utrudnia wsuwaniu się języka między zęby.

Ważne jest oddychanie zarówno w spoczynku jak i podczas mówienia. U dzieci śpiących z otwartą buzią, czy podczas zabaw spontanicznych, przy słuchaniu bajek, oglądaniu książek, może świadczyć o infekcjach kataralnych, powiększonych migdałkach podniebiennych, czy przeroście trzeciego migdała. Wówczas język wysuwa się do przodu bądź zapada się mocno do tyłu, podczas snu dziecko chrapie.

Tempo mowy powinno być umiarkowane, nie za szybkie i nie za wolne. Podobnie jak płynność wypowiedzi, ożywiona, jedynie w sytuacjach emocjonalnego podniecenia.

Wiele ćwiczeń można, a nawet trzeba wykonywać w domu więc ważne jest zaangażowanie rodziców.

Smile   Smile   Smile   Smile   Smile   Smile   Smile   Smile   Smile   Smile   Smile   Smile   Smile   Smile   Smile   Smile  

Bajeczka do usprawniania narządów mowy (przykład)

Listkowe przygody” Smile 

– cel: usprawnianie motoryki narządów artykulacyjnych.

Były sobie listeczki, dwaj przyjaciele (język w kształt łopatki). Rosły na gałęzi i wiatr ruszał nimi w różne strony (wysuwanie warg do przodu i dmuchanie). Czasami unosiły się do góry (zakładanie języka na górną wargę), czasem opadały na dół (dotykanie językiem do brody), czasem pochylały się w lewo, czasem w prawo (ruchy języka do kącików warg). Gdy wiatr wiał bardzo mocno listki furkotały (wibracje warg). Niekiedy bywało i tak, że zaglądały do dziupli (szerokie otwieranie ust), w której mieszkała wiewiórka (wysuwanie języka z ust). Aż kiedyś wiatr zerwał listki i poleciały one wysoko do góry (unoszenie języka do podniebienia), krążyły na górze, krążyły (ruchy języka na podniebieniu) a potem spadły za płotem (układanie języka za dolnymi zębami). Ruszały się listki za płotem (ruchy języka za dolnymi zębami) chcąc się wydostać, ale płot był wysoki (szczerzenie złączonych zębów). Nagle nadeszła krowa z grubym brzuchem (nadymanie policzków) i zjadła listki (ruchy żuchwą naśladujące żucie), potem się oblizała, bo listki bardzo jej smakowały (oblizywanie się).


 

Bajki mogą być różnorodne a ich treść zależy od pomysłu rodzica.Smile Dziecko chętnie zamieni się rolami, dajmy mu pole do popisu wyobraźni, wykonujmy razem z nim ćwiczenia. Dziecko w swojej bajce na pewno zastosuje ćwiczenia, które już wykonywało!

Do ćwiczeń należy wykorzystywać każdą naturalną sytuację; podczas posiłków, kąpieli, czytania bajek, wierszy, zabawach spontanicznych. Dzieci bardzo lubią bawić się „w coś”, poddajmy im temat a przykłady namnożą się nam niemal same. Dostarczajmy dzieciom wzorców wypowiedzi, które znajdziemy w literaturze dziecięcej. Pobawmy się w opowiadanie sobie bajek, zamiast sadzać dziecko przed telewizorem, czy komputerem. Zabawy w „dokańczanie zdania” , czy „o jakim przedmiocie mówię” to bardzo twórcze zabawy rozwijające zarówno wyobraźnię, słownictwo, formy fleksyjne. Rozmawiajmy z dziećmi często, starajmy się mówić poprawnie, nie zdrabniajmy. Pamiętajmy, że dla dziecka to my jesteśmy wzorem zarówno zachowań jak i mowy.

Logopeda szkolny

 

<<   Październik   >>
NiPoWtŚrCzPtSo
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31
MAPA SERWISU
STATYSTYKA